ε και;Ο έρωτας στην γενιά των 14χρονων
Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008
Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα μικρό κοριτσάκι... τόσο μικρό που γνώριζε για πρώτη φορά τον έρωτα (πλατωνικό, μην φανταστείτε). Ας πούμε το μικρό κοριτσάκι Νεφέλη. Η Νεφέλη λοιπόν γνώρισε τον μικρό Πελοπήδα (ξέρω πως γράφεται μην βαράτε).
Ο Πελοπήδας πήγαινε στο ίδιο σχολείο με την μικρή μας. Ένας νέος της εποχής, μελανούρι, με πράσινα μάτια και θεληματικό πηγούνι, με τα μακριά του τα μαλλάκια, το ίχνος από γένια στις παρειές του και φυσικά την κιθάρα του. Όπως καταλαβαίνετε ήταν φυσικό να πάθει τον ντουβρουτζά της η Νεφέλη μας.
Ένα πρωί λοιπόν ξυπνάει η Νεφέλη και νιώθει μια ανακατωσούρα στο στομάχι... είχε βλέπετε πρώτη ώρα συνδιδασκαλία με το τμήμα του Πελοπήδα. Δεν ήξερε τι να φορέσει, πώς να κάνει το μαλλί της, αν θα βαφτεί καθόλου (μην την πάρει χαμπάρι και η μαμά). Φόρεσε λοιπόν κάτι απλό και απέριττο (τα μαύρα της) και στέγνωσε τα μαλλιά ανάποδα (για να έχουν όγκο), διάλεξε ποιο χρώμα σταράκια θα βάλει (τα κόκκινα) και ξεκίνησε με την σκισμένη polo τσάντα στον ώμο.
Ο Πελοπήδας το προηγούμενο βράδυ είχε δει στο όνειρό του ότι έκανε συναυλία με τον Kurt και ήταν πολύ ανεβασμένος. Είχε βάλει το ξεσκισμένο του τζην και τις γκέτες και είχε φέρει το λαδωμένο του μαλλί μπρος την μούρη. Με ύφος χιλίων καρδιναλίων έστεκε στο παγκάκι του προαυλίου με το ένα πόδι ανεβασμένο στο κάθισμα.
Η Νεφέλη μπαίνει μέσα... κοιτάζει τον περίγυρο και εντοπίζει το αντικείμενο του πόθους της. Με μια κίνηση διώχνει μια τούφα από το μέτωπό της, ανασηκώνει το κεφάλι και περνάει φορώντας το καλύτερό της χαμόγελο.
-Γεια σου Πέλο...
Ο νεαρός μας την κοιτάει απορημένος
-Γνωριζόμαστε;
-Ε... η Νεφέλη είμαι, που έχουμε μαζί την πρώτη ώρα Θρησκευτικά
-Ορίστε;
Η Νεφέλη είχε ήδη αρχίζει να χάνει μερικούς πόντους από το ανάστημά της.
-Τα λέμε...
Του είπε δειλά.
Μέσα της ένιωθε σαν να την κοίταγαν όλοι. Ξαφνικά το μαύρο της κολάν είχε τρύπες, τα σταράκια θέλαν πλύσιμο και το μαλλί σα να είχε πατικωθεί. Έπρεπε να μπει στην τάξη αλλά το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει τρέχοντας για το σπίτι της.
Την επόμενη μέρα η πόρτα του σχολείου ανοίγει... Μια ξανθιά, με τζην μίνι φουστίτσα, διχτυωτό μπλουζάκι και άσπρες μπότες πατάει πόδι στο προαύλιο...
Ο Πελοπήδας, πάντα στο ίδιο σημείο, ξαφνικά κοκαλώνει. Ανασηκώνει την λαδωμένη τούφα με το δάκτυλο και πλησιάζει το πιπινάκι με το γνωστό ύφος των χιλίων (και βάλε) καρδιναλίων.
-Γνωριζόμαστε από κάπου;
Της λέει κάνοντας έναν ανεπαίσθητο μορφασμό με τα χείλη του
-Είχαμε μαζί χτες μάθημα.
Απαντάει η μικρή.
Ο Πελο-πήδας με ένα βλέμμα απορίας κοιτάει καλύτερα το τρελό μωρό.
-Νεφέλη;;;;
-Βλέπω δεν με ξέχασες... πρέπει να φύγω τώρα.
Η μικρή μας του γυρνάει την πλάτη και κατευθύνεται προς τον φίλο της τον Παναγιώτη, τον πιάνει από τον ώμο και του ψιθυρίζει κάτι στο αυτί αφήνοντας να ακουστεί ένα γελάκι...
Και να πως μια 14χρονη εκδικείται τον άκαρδο ανεκπλήρωτό της έρωτα καταντώντας τον από Πέλο σε... Πήδα!
by falcozeta, supermalina
Παρακαλώ αφήστε το σχόλιο σας εδώ