Είναι ο δρόμος σκοτεινός
είναι η αγάπη μου φωτιά που έσβησε
ο αδύναμός σου εαυτός
μάλλον δεν ήταν αρκετός δεν κέρδισε
Σου είχα πει να μη δεθείς
όμως δεν μ' άκουσε κανείς και βιάστηκες
σ' ένα παιχνίδι της στιγμής
που δεν κατάφερες να μπεις και χάθηκες
Είναι ο έρωτας τροχός
που με γυρίζει διαρκώς και χάνομαι
πολλά σου είπα δυστυχώς
όμως το κάνω συνεχώς μοιράζομαι
Μ' ένα χαμόγελο φθηνό
και μία πέτρινη αγκαλιά σε έπεισα
τα λόγια απλώς φανταχτερά
έκανες όνειρα τρελά μα ψεύτικα
Σου είχα πει να μη δεθείς
όμως δεν μ' άκουσε κανείς και βιάστηκες
σ' ένα παιχνίδι της στιγμής
που δεν κατάφερες να μπεις και χάθηκες
Είναι ο έρωτας τροχός
που με γυρίζει διαρκώς και χάνομαι
πολλά σου είπα δυστυχώς
όμως το κάνω συνεχώς μοιράζομαι
Είναι ο έρωτας τροχός
που με γυρίζει διαρκώς και χάνομαι
πολλά σου είπα δυστυχώς
όμως το κάνω συνεχώς μοιράζομαι
Ξερετε τι επαθα σημερα ?
ετοιμαζα τα πραγματακια μου για να φυγω (για δευτερη φορα διακοπες ! καλα να περασω! :P) ακουγα οπως παντα freedom και τσουπ να σου το τραγουδι ...
δεν ειχα δωσει ποτε σημασια στους στιχους του... και με προβληματισε, εκεινο το μοιραζομαι ....
δηλαδη τι ? βρισκεις κατι, αλλα θες και κατι αλλο , και κατι αλλο και κατι αλλο και μοιραζεσαι με ολους αυτους ?
τι καλα! ειναι λυση αυτη? ? ? δεν ξερω ! !! απλα προβληματιστηκα ! ! ! και επειδη αυριο φευγω ειπα να το γραψω για να προβληματισω και αλλο κοσμο , να ερθω εγω μετα να δω τις απαντησεις ετοιμες ! χε! χε! χε!
Το ξέρω πως ένα μέρος της όλης αντίδρασης ίσως να είναι η ζήλια αλλά πιστεύω πως δεν εντοπίζεται εκεί το πρόβλημα. Δεν είναι ότι θα ήθελα να είμαι στην θέση κάποιου και δεν είμαι, ότι θα ήθελα να έχω κάτι που βλέπω στον άλλο.
Δημιουργείς σε μια κάποια ηλικία μια σχέση και φυσικά δεν είναι η πρώτη σου. Έχουν περάσει από την ζωή και των δύο αρκετοί άνθρωποι και πολλές μεταβάσεις. Ένα από τα θέματα που πρέπει να αντιμετωπίσεις είναι πάντα αυτές οι προηγούμενες καταστάσεις. Άλλοτε αφήνουν απωθημένα που εσύ πρέπει να ξεπεράσεις. Όχι δεν θα σε καταπιέζω, όχι δεν θα σε πληγώσω κτλ κτλ. Και άλλοτε αφήνουν ανθρώπους και διαπροσωπικές σχέσεις που πληρούν λίγο τα «ευρωπαϊκά» πρότυπα.
Το θέμα λοιπόν είναι απλό: πρώην σχέση που ήταν δυνατή αλλά τέλειωσε με πρωτοβουλία της άλλη πλεράς αφήνοντας πίσω ένα πληγωμένο αγόρι. Το αγόρι το ξεπέρασε δύσκολα κυρίως γιατί επέλεξε να μην βγάλει το πρόσωπο από την ζωή του αλλά να διατηρήσει φιλικές σχέσεις. Και το κατάφερε μιας και πέρα της συναισθηματικής πανωλεθρίας τον άλλο δεν τον απορρίπτεις σαν άνθρωπο. Και έρχεται λοιπόν η στιγμή όπου το αγόρι αποφασίζει να χαρίσει την καρδιά του αλλού δειλά δειλά.
Πριν από αυτό όλα καλά. Ισορροπίες είχαν βρεθεί, αν και ριψοκίνδυνες, και τα πρόσωπα που εμπλέκονταν στο κάτω κάτω ήταν τόσο εκπαιδευμένα, όσο και υπεύθυνα για την κατάσταση. Το νέο πρόσωπο όμως που είναι και ο πιο αδύναμος κρίκος θα πρέπει να προσαρμοστεί επίσης.
Και εκεί αρχικά ξεχνάς την ζήλια -Ναι την ξεχνάς γιατί σε κάνει να φέρεσαι ανόητα. Ξεχνάς τις εκδηλώσεις αγάπης του άλλου γιατί ξέρεις πως στην αρχή όσα νιώθουμε είναι πάντα υπερβολικά. Ξεχνάς το ότι εσύ αν ήσουν σε αντίστοιχη θέση θα λειτουργούσες αλλιώς και προσπαθείς να δείξεις κατανόηση, όσο βουνό και αν σου φαίνεται και όσο ηλίθια και αν νιώθεις με τις συναντήσεις των δύο, με τις συζητήσεις στο msn, με τα τηλέφωνα, τα μηνύματα και τις προτάσεις συνεργασίας.
Το μόνο που δεν μπορεί να καταπολεμηθεί είναι ο φόβος. Ο φόβος ότι τα σημάδια της προηγούμενης δεν θα σβήσουν ποτέ. Ότι όσο βρίσκεται κοντά του τόσο θα σας συγκρίνει, ότι μπορεί εκείνη ξαφνικά να ξυπνήσει και να τον θέλει πίσω, ότι ακόμα και όταν χωρίσουν οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν ποτέ να αποκόψουν τα ερωτικά αισθήματα για τον άλλο. Και ίσως ο μεγαλύτερος φόβος ότι όσο εκείνη ήταν για ένα άλφα διάστημα η μία, η μοναδική και η απόλυτη, εσύ δεν θα μπορέσεις ποτέ να το φτάσεις αυτό.
Πιστεύω βαθιά πως αν ο άνθρωπος με τον οποίο είσαι μαζί δεν σε κάνει να αισθάνεσαι πως είναι ο «ένας» για σένα, δεν αξίζει να αναλώνεσαι. Ίσως να είναι και εγωιστικό το ότι θέλω να κατέχω τέτοια θέση αλλά δεν είναι θέση συζητήσιμη. Τα ίδια στάνταρ έχω βάλει και στον εαυτό μου για τον σύντροφο που θα επιλέξω. Θέλω να τον θεωρώ μοναδικό και θέλω να μπορώ να του το δείχνω - χωρίς δικλείδες.
Αν φύγει η καψούρα και η καύλα του πρώτου καιρού και ο άλλος ξανανεβάσει ψηλά το άλλο πρόσωπο; Αν η φιλική τους σχέση σημαίνει ακριβώς αυτό, το ότι δεν βρέθηκε τίποτα να ξεπεράσει αυτόν τον άνθρωπο; Δεν θέλω να γκρεμίσω κάτι που είναι σημαντικό για τον άλλο, θέλω μόνο να μην νιώθω πως με απειλεί. Βασικά θέλω να ξέρω πως δεν μπαίνει στα δικά μου χωράφια. Να ξέρω! Όχι να υποψιάζομαι ούτε να φαντάζομαι.
Πάντα νόμιζα ότι είμαι πιο «Ευρωπαία» από τους φίλους μου... ίσως τελικά να μην είμαι και τόσο.
Κατάσταση σε επανάληψη (ε τι να πω ότι δεν είναι καρα-επανάληψη; ) Άλλοι πρωταγωνιστές, άλλες λεπτομέρειες αλλά η ουσία ίδια. Οι άνθρωποι ακολουθούν ακούσια την ανθρώπινή τους φύση. Αυτήν που είναι αποτέλεσμα μικρότητα, μικροψυχίας, δειλίας, αδυναμίας. Όχι απαραίτητα όλων μαζί αλλά η παρουσία έστω ενός είναι βέβαιη.
Έτσι λοιπόν σου συμβαίνει κάτι καταλυτικό στην ζωή που σε βάζει σε μια νέα κατάσταση, κρύα, άσχημη, άγνωστη. Το αν εσύ επέλεξες να μπεις, αν το προκάλεσες ή αν απλά το λούζεσαι δεν έχει καμία σημασία. Μπαίνεις λοιπόν σε αυτό και η ανθρώπινή σου φύση τι σου λέει; Πιάσου από όπου μπορείς! Και εσύ πιάνεσαι από εκεί που είναι πιο εύκολο. Το πιο εύκολο για να μην ζαλίζετε τα μυαλουδάκια σας είναι ένα σύντροφος θεωρητικά πιο δυνατός από εσάς. Ο άνθρωπος που θα σας στηρίξει και θα αντέξει όσα σας συμβαίνουν χωρίς να ζητήσει και πολλά πολλά.
Αν δεν σου συμβαίνει πρώτη φορά, τον προειδοποιείς, του λες ότι θα πρέπει να σε προσέχει, θα πρέπει να μην πολύ-δεθεί μαζί σου κτλ κτλ. Αλλά ποιον κοροϊδεύουμε; Αν ο άλλος δεν είναι προβληματικός σαν και σένα γιατί να σε βάλει στην ζωή του αν δεν νιώθει συναισθηματικά συνδεδεμένος με σένα; Τι τον πέρασες; Μητέρα Τερέζα; Και φυσικά τα ξέρεις όλα αυτά αλλά λες πως τα έχεις εντάξει με τον εαυτό σου γιατί προειδοποίησες και γιατί εσύ διαφέρεις, δεν θα του κάνει κακό.
Ξέρεις τι μου έχει αποδείξει η πείρα μου; Ότι ο άνθρωπος σέρνεται από την φύση του. Το υποσυνείδητο, τα κόμπλεξ, οι χαρακιές του χαρακτήρα θα σε σούρουν από την μύτη και θα γίνεις ο χειρότερός σου εαυτός θες δεν θες. Δεν είναι ότι προειδοποιείς γιατί φοβάσαι ότι θα γίνεις. Είναι ότι ξέρεις πως θα γίνει έτσι.
Και ρωτάω... Αν είσαι τόσο μεγαλόψυχος, προνοητικός και κάθε άλλου είδους παπαριά γιατί δεν γλιτώνεις τον άλλο με το να μην τον μπλέξεις εξ αρχής; Γιατί επιτρέπεις στον εαυτό σου να γίνει ένας στυγνός εκμεταλλευτής.και να μοιράσεις πόνο; Μην τρελαθούμε τώρα και πούμε και ότι δεν φταις! Οι άνθρωποι κρίνονται από όσα καταλαβαίνουν και όσα διαισθάνονται. Αν δεν τον διαισθανόσουν δεν θα είχες φροντίσει και για τις δικλείδες σου.
Είναι απλό. Δεν μπορείς να κρυφτείς από την ανθρώπινή φύση ούτε του θύτη, ούτε του θύματος. Το μόνο ίσως που δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος. Το μόνο ίσως που θα μοιράζει πάντα πόνο και εσύ θα νομίζεις ότι έκανες όσα έπρεπε ή στην καλύτερη όσα μπορούσες.
Ένα βράδυ χωρίς υπολογιστή, μια και ο τελευταίος είναι ασθενής και εγώ πρέπει να διαβάσω. Ένα βράδυ που κατέληξε σε αμπελοφιλοσοφία, ανασκόπηση και αξιολόγηση καταστάσεων. Και παίρνω δύο σκηνές απ' αυτά που έχω ζήσει για να χρησιμοποιούμε παραδείγματα βγαλμένα από την ζωή...
Πριν χρόνια έβγαινα με ένα παιδί. Η σχέση μας ήταν απολύτως ειλικρινής, απ' την αρχή είχαμε ξεκαθαρίσει και οι δύο πως μαζί δεν θα κάναμε χωριό για πολύ και επίσης ότι έλειπε αυτή η σπίθα του έρωτα. Την βρίσκαμε όμως αλλιώς (και δεν εννοώ μόνο το σεξουαλικό) και έτσι είχαμε ανοίξει ένα μικρό παραθυράκι ο καθένας για τον άλλο στη ζωή του. Η σχέση όντως δεν κράτησε πολύ αλλά ακόμα και τώρα μιλάμε, ακόμα και τώρα μαθαίνουμε νέα, μιλάμε σαν πραγματικοί φίλοι, ζητάμε συμβουλές, ενδιαφερόμαστε.
Επίσης πριν χρόνια (όχι ταυτόχρονα, χαλαρώστε) έβγαινα και με ένα άλλο παιδί. Αυτός λοιπόν είχε κάνει τα πάντα για να με καψουρέψει. Με κυνήγαγε καιρό, είχε φροντίσει να ικανοποιεί κάθε επιθυμία μου, να ξέρει τα γούστα μου, να μου παρέχει την ασφάλεια που έπρεπε κτλ κτλ. Όλα αυτά όμως προτού προχωρήσουμε σε σχέση, στην διάρκεια της πολιορκίας. Και φυσικά όπως κάθε γυναίκα πονοψυχιάρα, το κάστρο έπεσε. Μετά λοιπόν από την άλωση της Μαλίνας ο τυπάκος ανακάλυψε πως όσο σθεναρά και αν πίστευε όσα έλεγε και έκανε προ πολιορκίας, μετά δεν του έβγαιναν. Βασικά συνειδητοποίησε ότι ο στόχος ήταν τόσο σημαντικός γι αυτόν που είχε βάλει τον εαυτό του σε διαδικασία συνεχών ψεμάτων.
Φυσικά δεν μιλάμε πια με τον τελευταίο, δεν θυμάμαι καν πως μοιάζει και γενικώς αν με ρωτήσεις θα σου πω τα χειρότερα και τα λυπηρότερα γιατί πραγματικά τον λυπάμαι. Το θέμα όμως είναι πως όσο ανώριμη στάση ζωής και αν ήταν αυτή, στην μικρή διάρκεια της πολιορκίας και μετά τις πρώτες καλές μέρες της σχέσης, η ένταση ήταν μεγάλη. Πάθος, φωτιά και λαύρα και όλα τα σχετικά. Αντιθέτως στην πρώτη περίπτωση ποτέ δεν υπήρξε αυτό που λέμε «απογείωση».
Παίρνω τις δύο αυτές ακραίες καταστάσεις αλλά γενικώς όλες οι ιστορίες ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα αναπτύσσονται οπότε είναι μάλλον χαρακτηριστικές. Και αναρωτιέμαι... Τι αξίζει τελικά; Να είσαι ειλικρινής, να ξέρεις που πηγαίνεις και εν τέλει να έχει αυτό που χτίζεις διάρκεια ή να παραμυθιάζεσαι για λίγο παροδικό πάθος, μαζί με όλα τα αρνητικά συνεπακόλουθα που φέρνει και μαζί με την φαιδρότητα της στιγμής;
Έχουμε καιρό να γράψουμε εδώ και είναι πολλοί οι λόγοι μα πιο πολύ από όλα πιστεύω πως φταίει αυτό που λέει ο τίτλος. Παραγνωριστήκαμε μεταξύ μας. Πληγωθήκαμε, στεναχωρηθήκαμε, απογοητευτήκαμε, αδιαφορήσαμε...
Καλό είναι το παιχνίδι όσο κρατά αλλά όταν τελειώνει τι μένει πίσω; Θυμίζω μια εγγραφή που έγινε κάποιους μήνες πριν και πάνω κάτω ήταν προπομπός μπελάδων.
Κοιτάς γύρω σου και συναντάς ανθρώπους που επιβιώνουν. Πως το έκαναν; Ακολουθώντας την απόσταση προφανώς που επιτυγχάνεται με την μάσκα. Όποιος δε σε ξέρει δε μπορεί να σε πληγώσει άρα δεν αφήνεις κανέναν να σε μάθει.
Κι αν σε μάθει; Αλλάζεις... μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο. Γενικώς σα την σβούρα γυρνάς μη επιτρέποντας στον άλλο να σε πιάσει.
Εγώ βλέπω γύρω μου να πετυχαίνει η μέθοδος... Eσείς;
Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα μικρό κοριτσάκι... τόσο μικρό που γνώριζε για πρώτη φορά τον έρωτα (πλατωνικό, μην φανταστείτε). Ας πούμε το μικρό κοριτσάκι Νεφέλη. Η Νεφέλη λοιπόν γνώρισε τον μικρό Πελοπήδα (ξέρω πως γράφεται μην βαράτε).
Ο Πελοπήδας πήγαινε στο ίδιο σχολείο με την μικρή μας. Ένας νέος της εποχής, μελανούρι, με πράσινα μάτια και θεληματικό πηγούνι, με τα μακριά του τα μαλλάκια, το ίχνος από γένια στις παρειές του και φυσικά την κιθάρα του. Όπως καταλαβαίνετε ήταν φυσικό να πάθει τον ντουβρουτζά της η Νεφέλη μας.
Ένα πρωί λοιπόν ξυπνάει η Νεφέλη και νιώθει μια ανακατωσούρα στο στομάχι... είχε βλέπετε πρώτη ώρα συνδιδασκαλία με το τμήμα του Πελοπήδα. Δεν ήξερε τι να φορέσει, πώς να κάνει το μαλλί της, αν θα βαφτεί καθόλου (μην την πάρει χαμπάρι και η μαμά). Φόρεσε λοιπόν κάτι απλό και απέριττο (τα μαύρα της) και στέγνωσε τα μαλλιά ανάποδα (για να έχουν όγκο), διάλεξε ποιο χρώμα σταράκια θα βάλει (τα κόκκινα) και ξεκίνησε με την σκισμένη polo τσάντα στον ώμο.
Ο Πελοπήδας το προηγούμενο βράδυ είχε δει στο όνειρό του ότι έκανε συναυλία με τον Kurt και ήταν πολύ ανεβασμένος. Είχε βάλει το ξεσκισμένο του τζην και τις γκέτες και είχε φέρει το λαδωμένο του μαλλί μπρος την μούρη. Με ύφος χιλίων καρδιναλίων έστεκε στο παγκάκι του προαυλίου με το ένα πόδι ανεβασμένο στο κάθισμα.
Η Νεφέλη μπαίνει μέσα... κοιτάζει τον περίγυρο και εντοπίζει το αντικείμενο του πόθους της. Με μια κίνηση διώχνει μια τούφα από το μέτωπό της, ανασηκώνει το κεφάλι και περνάει φορώντας το καλύτερό της χαμόγελο.
-Γεια σου Πέλο...
Ο νεαρός μας την κοιτάει απορημένος
-Γνωριζόμαστε;
-Ε... η Νεφέλη είμαι, που έχουμε μαζί την πρώτη ώρα Θρησκευτικά
-Ορίστε;
Η Νεφέλη είχε ήδη αρχίζει να χάνει μερικούς πόντους από το ανάστημά της.
-Τα λέμε...
Του είπε δειλά.
Μέσα της ένιωθε σαν να την κοίταγαν όλοι. Ξαφνικά το μαύρο της κολάν είχε τρύπες, τα σταράκια θέλαν πλύσιμο και το μαλλί σα να είχε πατικωθεί. Έπρεπε να μπει στην τάξη αλλά το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει τρέχοντας για το σπίτι της.
Την επόμενη μέρα η πόρτα του σχολείου ανοίγει... Μια ξανθιά, με τζην μίνι φουστίτσα, διχτυωτό μπλουζάκι και άσπρες μπότες πατάει πόδι στο προαύλιο...
Ο Πελοπήδας, πάντα στο ίδιο σημείο, ξαφνικά κοκαλώνει. Ανασηκώνει την λαδωμένη τούφα με το δάκτυλο και πλησιάζει το πιπινάκι με το γνωστό ύφος των χιλίων (και βάλε) καρδιναλίων.
-Γνωριζόμαστε από κάπου;
Της λέει κάνοντας έναν ανεπαίσθητο μορφασμό με τα χείλη του
-Είχαμε μαζί χτες μάθημα.
Απαντάει η μικρή.
Ο Πελο-πήδας με ένα βλέμμα απορίας κοιτάει καλύτερα το τρελό μωρό.
-Νεφέλη;;;;
-Βλέπω δεν με ξέχασες... πρέπει να φύγω τώρα.
Η μικρή μας του γυρνάει την πλάτη και κατευθύνεται προς τον φίλο της τον Παναγιώτη, τον πιάνει από τον ώμο και του ψιθυρίζει κάτι στο αυτί αφήνοντας να ακουστεί ένα γελάκι...
Και να πως μια 14χρονη εκδικείται τον άκαρδο ανεκπλήρωτό της έρωτα καταντώντας τον από Πέλο σε... Πήδα!
Να του κάθεσαι, αλλά όχι από την αρχή, γιατί θα σε θεωρήσει εύκολη και δεδομένη!
Να του κάνεις ότι θέλει στο κρεβάτι, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά, προς Θεού, μη φανεί ότι το έχεις ξανακάνει, γιατί θα σε θεωρήσει εύκολη και θα ξενερώσει!
Αν δεν το κάνεις καλά, είσαι ξενέρωτη!
Αν το κάνεις πολύ καλά, είσαι πουτάνα!
Αν το έχεις ξυρισμένο... «ύποπτο»... με τι τσουλί έχουμε μπλέξει;!!!!!!
Αν έχει τρίχες... αηδία!!!!!!!!!!
Να έχεις στην εντέλεια νύχια, μάτια, μαλλιά, ρούχα, αλλά προσοχή:
Είναι φοβερή σπατάλη χρόνου και χρημάτων να πηγαίνεις κομμωτήριο, γυμναστήριο, μανικιούρ-πεντικιούρ και για ψώνια... Αυτά τα κάνουν οι ανεγκέφαλες. Τσ, τσ, τς!!!
Να δείχνεις έξυπνη (μην πούνε ότι κυκλοφορούμε με κανένα βλήμα), αλλά μην το παρακάνεις γιατί μπορεί να νιώσει μειονεκτικά!
Να θες και να μη θες να κάνεις οικογένεια:
Αν θες, είσαι κατίνα και θέλεις να τον τυλίξεις.
Αν δε θες, είσαι επιπόλαιη, ελαφρών ηθών και δεν μπορεί να σε πάρει στα σοβαρά!
Προσοχή:
Αν τον περιποιείσαι πολύ, μπορεί να εκληφθεί ως προσπάθεια «τυλίγματος»!!
Αν δεν τον περιποιείσαι πολύ......ως αδιαφορία...!!!
Η πολλή δουλειά και η ενασχόληση με την καριέρα μπορεί να εκληφθεί ως 'τσ, τσ, γυναίκα είναι αυτή;'
Το αντίθετο σημαίνει ότι είσαι κατίνα και χωρίς στόχους!!!!
Αν μαγειρεύεις καλά, μπορεί να σημαίνει ότι θέλεις να τον τυλίξεις!!
Αν είσαι νοικοκυρά και τακτική, μπορεί να σημαίνει ότι θέλεις να τον τυλίξεις!
Αν δεν κάνεις τα δύο παραπάνω, είσαι ανεπρόκοπη, δεν είσαι για σπίτι και γιατί να σε παίρνει κανείς στα σοβαρά!!
Αν τον παίρνεις συχνά τηλέφωνο, μπορεί να σημαίνει ότι θέλεις να τον τυλίξεις και ασφυκτιά!!
Αν όχι, το παίζεις γκόμενα!!
Αν είσαι προοδευτική, ανοικτόμυαλη και μοντέρνα......πουτάνα!!
Αν είσαι συντηρητική, το μόνο που θέλεις είναι να παντρευτείς, άρα να τον τυλίξεις!!!!!!!!!!!!!
Άντε βγάλε άκρη...............
ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ !!!
Φταίνε! Ναι φταίνε και παραφταίνε! Τρία χρόνια να λιώνεις στον υπολογιστή παίζοντας Lineage (για να μην πω τίποτα άλλο βαρύ :P) ένα παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά!!! Tι πάει να πει έχεις χάσει το «ταλέντο» σου; Εντάξει το παραδέχομαι έκανε μαλακία! Δεν έπρεπε να σου φερθεί έτσι... Της τα 'χες δώσει όλα και πήρες το μακρύτερο (σε καλή μεριά :P) Επίσης παραδέχομαι ότι είναι δύσκολο να ξαναεμπιστευτείς θηλυκό, αλλά βρε πουλάκι μου δεν μπορεί να είναι όλες έτσι! Και επειδή σου την έφερε εσένα η λεγάμενη ξεσπάς στις επόμενες -Τοίχους και πάλι τοίχους! αμάν!- Και τις άλλες δεν έτυχε να μου τις γνωρίσεις, αλλά την τελευταία...
Τι σου έφταιξε η τελευταία ε; Την είχα δει πως σε κοίταγε στα μάτια και έσταζε μέλι. και εσύ; Πώς το ανταπέδωσες;;; «Κοίτα Μαράκι δεν είσαι τίποτα άλλο από το κορίτσι της διπλανής πόρτας»! Σ' αγαπάω σε εκτιμάω καλέ μου φίλε αλλά δεν είσαι εντάξει! Μαζί τα πίναμε για την πρώην που σε άφησε έτσι χωρίς εξήγηση και σε πονάω, αλήθεια, γιατί έχει συμβεί και σε εμένα... Αλλά όπα! Δεν σου φταίει τίποτα το Μαράκι. Γιατί μαζί ήμασταν όταν το πρωτοήρθε το Μαράκι στην γειτονία μας και σου έφυγαν τα τσιγάρα από το χέρι. Μαζί ήμασταν όταν είπες «είχα καιρό να το πάθω αυτό και φοβάμαι». Μαζί ήμασταν όταν ζωγράφιζες το Μ στο χέρι σου αφηρημένος! Και τώρα no longer Μαράκι! Και στο είχα πει: αν είναι να πληρώσει ότι η άλλη η σκύλα... Μην την παίρνεις τηλέφωνο κάθε λίγο και λιγάκι... Μην την ξεσηκώνεις αν δεν την θες... Μην της λες υπερβολές γιατί μετά αν τολμήσεις να τα πάρεις πίσω εσύ θα βγεις μαλάκας! Είναι καλό παιδί το Μαράκι... Δεν είναι σκατόψυχη σαν την άλλη! Σε πιστεύει! Σε περιμένει! Τίποτα εσύ! Εκεί! Και τώρα;;; που είναι παρελθόν το Μαράκι τι κάνουμε οεο; Όταν θα την δω στο δρόμο και με ρωτήσει για σένα τι να της πω που ξέρω το βλέμμα της... Με εκείνο το παράπονο «Τι κάνει ο Κώστας;». Μην τον παρεξηγείς είναι καλό παιδί ο φίλος μου αλλά να, έχει φάει τα μούτρα του και αυτός. Ε! και βρε Μαράκι μια που εσύ του έκανες όλα τα χατίρια και δεν ήσουν πορνίδιο... αποφάσισε να ξεσπάσει σε εσένα, αλλά δεν φταίει αυτός! Φταίει η πρώην του! Που του φέρθηκε σκάρτα και του πάτησε τον εγωισμό! Για αυτό σου λέω Μαράκι μου μην χαμηλώνεις το βλέμμα. Αυτή φταίει που τώρα κάνει τη ζωή της και τον έχει ξεχάσει! Αυτή! Για όλα αυτή! Όχι αυτός, ούτε εσύ!»
Εσύ τι λες; Το Μαράκι θα με πιστέψει;;; Γιατί εγώ σε ξέρω από μικρό παιδί και ξέρω ότι κουμπώθηκες και φοβήθηκες -φαντάζομαι και εκείνη θα φοβήθηκε αλλά τελικά δεν έκανε πίσω!-, πως αν το προχωρήσεις με την γειτόνισσα και τελικά βγει και αυτή σκάρτη θα πληγωθείς! Εξάλλου ποιος σου είπε ότι δεν θα ξαναπληγωθείς ποτέ; Ε; Και με το να μένεις πίσω από τον υπολογιστή σου, σκοτώνοντας τερατάκια, ζεις; Ζεις εσύ πραγματικά;
Γνωστό φαντάζομαι στους περισσότερους το παιδικό κινούμενο σχέδιο με τα δύο σκυλάκια. Δύο χαρακτήρες από διαφορετικούς κόσμους που όμως γνωρίζονται, ερωτεύονται και ζουν ευτυχισμένοι μαζί μέχρι να τελειώσει αυτό το ρημάδι το μακαρόνι. Σαν όλα τα παιδικά (και όχι μόνο) η ιστορία έχει ευτυχισμένο τέλος. Τι γίνεται όμως όταν μια αντίστοιχη ιστορία συμβαίνει στην πραγματικότητα;
Θα μου πεις έφτασες στο κατώφλι των 28 για να το σκεφτείς; Κι όμως ως τώρα δεν το είχα αντιμετωπίσει ποτέ, ίσως γιατί δεν έτυχε ποτέ να υστερώ εγώ σε μία σχέση μου (προσπαθώ να αφήσω το καλάμι παραπέρα αλλά το άτιμο κόλλησε :Ρ).
Λοιπόν έλεγα... όταν είσαι εσύ αυτός που ανήκει στο (ας το πούμε) ανώτερο κοινωνικό στρώμα, δε σε απασχολεί και τόσο αν ο άλλος είναι λαϊκό παιδί ή αν είναι αμόρφωτος (είναι το brutal στην μέση βλέπεις) ή αν έχει μικρότερη οικονομική άνεση από σένα ή κύκλο κτλ κτλ. Το θέμα είναι ότι όταν υπερτερείς εσύ, μέχρι ενός σημείου καβαλάς το καλάμι σου, βλέπεις τα καλά στον άλλο, προσπαθείς να μην προβάλεις τα υπέρ σου, απαιτείς ο άλλος να μην τα αμφισβητήσει ποτέ βέβαια, και προχωράς ελπίζοντας ο άλλος να μην έχει κάποιο κόμπλεξ με την δική σου «ανωτερότητα».
Υποθέτω αυτό από την μεριά του άντρα είναι υπερβολικά δύσκολο (αν και έχω σκεφτεί και το υπερβολικά βολικό). Η γυναίκα συνήθως είναι ο αθέατος αρχηγός μιας οικογένειας, κάνει υποχωρήσεις, σκύβει το κεφάλι κτλ κτλ. Ακόμα και τώρα με την απελευθέρωση, την ισότητα και τις λοιπές μπούρδες εξακολουθεί το οικογενειακό πρότυπο να θέλει την γυναίκα λίγο παρακάτω. Όχι ότι του άντρα του κακοπέφτει μια Λαίδη αλλά θέλει σίγουρα να μην νιώθει πως υστερεί.
Και το πρόβλημα με εμάς τις γυναίκες είναι ότι πλέον έχουμε εκπαιδευτεί να είμαστε έτσι... να μην προβαλλόμαστε ή αν κάνουμε το λάθος να προβάλλουμε τον δυναμισμό μας ή τα προσόντα μας να πρέπει να δεχτούμε την απόρριψη σαν «υπερπληθώρα προσόντων» (αλήθεια αυτό δεν γίνεται και με τους εργοδότες; Overqualified = too expesive). Μαθαίνουμε λοιπόν να συμβιβαζόμαστε με λιγότερα από όσα προσφέρουμε, να έχουμε δίπλα μας μια πιο «δεύτερη επιλογή» και να χαιρόμαστε κιόλας γιατί και μόνο που βρέθηκε μας κάνει να νιώθουμε τυχερές.
Απ την άλλη βλέπεις γυναίκες με ελάχιστα αντικειμενικά προσόντα (ευφυΐα, μόρφωση, συναισθηματική νοημοσύνη κτλ) να κάνουν άντρες αξιόλογους να τρέχουν από πίσω τους και μάλιστα να τους φέρονται σαν τον τελευταίο στη σειρά και εκείνοι να το δέχονται (δεν είναι γραφικό το παράδειγμα αλλά αν πω ονόματα θα πρέπει να αλλάξω χώρα). Αισθάνομαι πως αυτό οφείλεται στο θράσος τους αλλά επειδή θα ανοίξω άλλο θέμα εκεί δεν το προχωράω.
Ας πιάσουμε πάλι το θέμα... όταν λοιπόν μιλάμε για μια σχέση άντρα-γυναίκας παρατηρούμε το εξής: όταν υπερτερεί η γυναίκα να αποσιωπάται ή στην καλύτερη να εμφανίζεται σαν ελάχιστη αυτή η «διαφορά» και όταν υπερτερεί ο άντρας η απόσταση μεταξύ του ζευγαριού να είναι σχεδόν χαοτική. Λες και τα «χαμηλά στρώματα» του γυναικείου φύλου ταιριάζουν με τι κορυφές του αντρικού ενώ η μέση γυναίκα είναι καταδικασμένη να συμβιβάζεται με έναν άντρα «υπό» (μην το πάρετε σαν κάτι τετριμμένο).
Και αν αυτή η κακομοίρα μέση γυναίκα θελήσει να συμβιώσει με έναν του υψηλού επιπέδου; Και αν όχι μια Αλήτισσα, αλλά μια Δασκαλίτσα ας πούμε, νιώσει κάτι παραπάνω για έναν Λόρδο τι γίνεται; Αφενός έχει εκπαιδευτεί με τους Αλήτες, αφετέρου έχει επίγνωση της κατάστασης άρα σύμπλεγμα κατωτερότητας και τέλος νιώθει μειονεκτικά ακόμα και απέναντι στις τόσες σουρλουλούδες που τους τρέχουν απ την μύτη ενώ εκείνη ψάχνει απλά μια σχέση συμβίωσης.
Πως προέκυψες τώρα όλο αυτό το θέμα... Μίλαγα με μια πολύ καλή μου φίλη και της ανέλυα κάποιες σκέψεις μου. Μιλάγαμε για διαφορετικούς κόσμους, για διαφορά επιπέδων, για έρωτα που δεν μπορεί να ζήσει μέσα σε ταξικές διαφορές, για υποχωρήσεις και για κόμπλεξ που όλη αυτή η κατάσταση μας δημιουργεί. Τα συμπεράσματά μας λίγο πολύ αναλύθηκαν παραπάνω εξού και το σεντόνι (και σας ευχαριστώ πολύ που φτάσατε ως εδώ διαβάζοντας).
Σε ένα μόνο διαφωνήσαμε: Εγώ πιστεύω πως δουλεύει μόνο το μοντέλο «γυναίκα από πάνω» κάνοντας την «από κάτω» ή το μοντέλο «γυναίκα δαπέδου- άντρας ρετιρέ» (πες το πείρα, πες το ακρότητα, πες το αντικειμενική από μέρους μου παρατήρηση). Εκείνη πιστεύει πως δουλεύουν μόνο τα ενδιάμεσα μοντέλα με έμφαση στον άντρα να υπερτερεί. Όταν όμως έχεις μάθει να είσαι πάντα από πάνω... το ελάχιστα παραπάνω σου κάνει οροφή... σωστά;
Προσωπική παρατήρηση: δεν είναι τελικά όμορφο να μπαίνεις στην θέση τόσων άλλων που πέρασαν από δίπλα σου.
Φυσικά δεν μιλάμε πια με τον τελευταίο, δεν θυμάμαι καν πως μοιάζει και γενικώς αν με ρωτήσεις θα σου πω τα χειρότερα και τα λυπηρότερα γιατί πραγματικά τον λυπάμαι. Το θέμα όμως είναι πως όσο ανώριμη στάση ζωής και αν ήταν αυτή, στην μικρή διάρκεια της πολιορκίας και μετά τις πρώτες καλές μέρες της σχέσης, η ένταση ήταν μεγάλη. Πάθος, φωτιά και λαύρα και όλα τα σχετικά. Αντιθέτως στην πρώτη περίπτωση ποτέ δεν υπήρξε αυτό που λέμε «απογείωση».
Έχουμε καιρό να γράψουμε εδώ και είναι πολλοί οι λόγοι μα πιο πολύ από όλα πιστεύω πως φταίει αυτό που λέει ο τίτλος. Παραγνωριστήκαμε μεταξύ μας. Πληγωθήκαμε, στεναχωρηθήκαμε, απογοητευτήκαμε, αδιαφορήσαμε...
Κοιτάς γύρω σου και συναντάς ανθρώπους που επιβιώνουν. Πως το έκαναν; Ακολουθώντας την απόσταση προφανώς που επιτυγχάνεται με την μάσκα. Όποιος δε σε ξέρει δε μπορεί να σε πληγώσει άρα δεν αφήνεις κανέναν να σε μάθει.
Αν δεν το κάνεις καλά, είσαι ξενέρωτη!
Το αντίθετο σημαίνει ότι είσαι κατίνα και χωρίς στόχους!!!!
